de kop is er af

Even een kort verslagje van vandaag. Om kwart over zes op het station. Wat een verrasssing zeg. Stonden Vera. Karin en. Marjan op het station met spandoek!! Wat leuk van die meiden. Helemaal niet verwaxht. In hoorn kerssenboogerd stapte zus Riny in enreed mee naar Hoorn om nog even gedag te zeggen. Wat leuk! Reis verder goed gegaan. We waren. Om zes uur in Vezelay..De 10 km lopen was best zwaar. Het was warm en een steile klim. Goede oefening dus voor de kuiten. Lekker hotelletje en moorgen vroeg op pad. Dan gaat het echt beginnen. Tot een volgende keer. Er zitten misschien tikfouten in maar het typt lastig op een telefoon. Groetjes e n liefs van ons!

Nog een nachtje

Het is zover: nog een nachtje slapen (als het lukt ) en dan stappen we morgenvroeg op de trein naar Parijs. In Parijs even een taxi scoren en dan vanaf station Bercy nog zo'n twee en een half uur met de trein naar Sermizelles. Van daaruit 10 km wandelen naar Vezelay en dan kunnen we in de grote Basiliek daar onze eerste stempel halen. Voor de eerste nacht hebben we een hotelletje geboekt omdat we deze dag toch een lange reis hebben en dan niet gelijk op zoek willen naar een overnachtingsadres. Deze zoektocht zullen we nog vaak genoeg hebben en op deze eerste dag willen we deze 'zorg' nog niet hebben.

De afgelopen week hebben we van familie, vrienden, collega's etc. 'afscheid' genomen en veel lieve kaartjes met ontroerende woorden en kleine - symbolische - cadeautjes gekregen. Van een opkikkertje tot een christoffel, gelukssteentje, gelukspoppetje, blarenpleisters etc. Allemaal lichtgewicht en de rugzak ziet er nu erg vrolijk uit !!!

Het doet je goed dat zoveel lieve mensen aan je denken en de reis in gedachten met je mee lopen. Heel bijzonder om dat nu al te ervaren..........

Net als Alie werd ik vanavond tijdens het eten ook verrast met een dichte envelop met kleine briefjes voor onderweg. Ik mag de envelop open maken en een briefje eruit halen als ik denk dat ik het nodig heb. Heel lief dus en ik ben erg nieuwsgierig naar de teksten. Zo kunnen Alie en ik af en toe tijdens een rustmomentje even 'contact' hebben met het thuisfront en dat zal ons beiden denk ik goed doen.

Het weerbericht voor de komende week is goed. Zo'n 19 graden met een zonnetje dus dat wordt best al wel zweten met een rugzak van inmiddels 11 kilo. Nou ja, beter als regen, daar zitten we helemaal niet op te wachten.

Allemaal bedankt voor de leuke, grappige, lieve en aardige reacties op onze site!!!

Dit is het laatste berichtje vanuit Nederland, morgen hebben we wifi en kunnen jullie dus even laten weten hoe de reis is verlopen. Daarna zien we wel hoe het loopt, als het lukt laten we weer een berichtje achter.

We zijn er klaar voor !!!!!

Afscheid nemen

Nog een weekje en dan gaat het grote avontuur beginnen. Zo langzamerhand krijgen we wel de kriebels in de buik. Alleen dinsdag nog werken en dan gaan we ons rustig verder voorbereiden op het vertrek. Afgelopen weekend al van vrienden en collega's 'afscheid' genomen en lieve symbolische cadeautjes gekregen (zoals een beschermengeltje en uiltje voor wijsheid onderweg) die zo licht zijn dat ze mee kunnen op/in de rugzak. We gaan dus met een veilig gevoel op stap met al die bescherming om ons heen.

Ook zo langzamerhand maar eens de spulletjes verzamelen die we mee nemen. Het is nu de kunst om zo min mogelijk in de rugzak te proppen. Dat wordt best lastig als je gewend ben altijd veel te veel mee te nemen op vakantie!! Wat gaat er zoal mee in de rugzak? Een kleine opsomming: twee stel sokken, 3 x ondergoed, 2 shirts korte mouw, 1 shirt lange mouw, 1 lange broek, regenponcho, slaapzak, binnenhoes, paraplu, wandelstok, de hoogst noodzakelijke toiletspullen, pleisters, paracetamol, voetencreme, zonnebril, pet, routeboekjes, 2 lichtgewicht handdoekjes, korte broek, fleece vest, slaapshirt, telefoon, oplader, fototoestel, zaklamp, mesje, pen en papier, routeboekjes, slippers etc. Alles afgewogen en in kleine plastic tasjes in de rugzak.

Ook hebben we een zgn. dazer mee om wilde honden mee weg jagen. Dit apparaatje heeft een knopje die je moet indrukken als er een hond op je af komt. De dazer geeft dan een hoge pieptoon die je zelf niet hoort, maar honden schrikken hier zo van dat ze rechtsomkeert maken (hopen we

)

Inmiddels zitten de trainingen met de rugzak erop. De 150 km hebben we wel gehaald en het is niet tegengevallen. Natuurlijk loopt het fijner zonder dit gewicht op je rug, maar het went wel. Het tempo ligt iets lager maar we hebben het idee dat we toch wel aardig doorstappen. Maakt ook niet uit, een pelgrimstocht is geen wedstrijd en we hebben de tijd.

Vorige week nog een bijzondere bijeenkomst bijgewoond met de leden van het Santiago genootschap in Alkmaar. Er werden mooie verhalen verteld door pelgrims die de reis al hadden gemaakt. Echt geweldig om te horen wat ze allemaal hadden beleefd en ervaren!

Al jullie reacties doen ons erg goed. Steun van familie, vrienden, collega's en kennissen hebben we zeker nodig om de uitdaging te volbrengen en we bedanken jullie hier dan ook hartelijk voor !!!

Lieve groetjes van Marja

Zondagmiddag werd ik (Alie) verrast door onze dochter Brenda en kleindochter Alison (18 jaar) bij ons thuis.

Samen een koppie gedronken en ze gaven aan dat we even iets gezelligs met elkaar zouden gaan doen. Op naar Hoorn waar wij bij de Hoofdtoren naar binnen gingen. Boven deed ik de deur open enwat een verrassing!!!: mijn (schoon)zussen met dochters en schoondochters en onze schoondochter, ze waren er allemaal. 'SURPRISE' wat heeft iedereen goed zijn mond gehouden

Een enorme verrassing ik was er stil van, samen hebben we genoten van de High Tea. Heel bijzonder met 12 vrouwen. Ik kreeg ook een bundeltje kleine papiertjeswaar de hele familie iets op heeft geschreven, om onderweg te lezenvoor iedere dag één als bemoediging en steun. Mag het nu nog niet lezen

.

Op maandag ga ik altijd op bezoek bijmijn moederin de woongroep.Zij wordt blij als ze mij ziet, maar weet niet meer zo goed wie ik ben.

Bij het afscheid nemen had ik het wel een beetje te kwaad, heb gezegd dat ik haar mooie verhalen ga vertellen als ik terugkom, ook voor haar kaarsjes ga branden, en van het wandelen enorm ga genieten.

Lieve allemaal al die fijne reacties: het houdt mij op de been dankjulliewel.

Alie

Winterwandelingen langs kruiend ijs.

Nog een kleine 4 weken te gaan en dan lopen wij in Frankrijk, het begint nu echt dichtbij te komen, spannend hoor. Wij hebben op zaterdag 18 februari de treinnaar Hoorn gepakt met onze rugzakken. Eerst zijn we in de stad bij de Hema gaan ontbijten voor slechts € 1,- p.p. We lopen nl. over de dijk en onderweg komen we helemaal geen eettentje, tegen, dus een ondergrondje hebben we wel nodig. Endie1 euro iswel echt een pelgrimsprijs voor een lekker ontbijtje!!!

Omdat het westenwind was en we de wandeling over de dijk langs het IJsselmeer wilden wandelen kozen we ervoor in Hoorn te starten. Voor de wind lopenscheelttoch een behoorlijk aantal graden. Het hele IJsselmeer was nog dicht gevroren en op veel plaatsen was er kruiend ijseen prachtig gezicht. Ik (Alie) had er meer van verwacht;bij de vuurtotren in Andijk op de foto in de krant was de berg ijs veel hoger.Hetverkeer was op de dijkminimaal; de renovatie is na jaren nog niet klaar, er ligt me daar eenbagger; wat een megaklus!!

De wandelschoenen zagen er niet uit. Voor de sanitaire stop moest je bij gebrek aan beter toch de kant in

. We hebben in Oosterleek nog bij De Herberg van Klaas Vis gekeken of hij open was maar helaas op een betonnen deksel buiten een broodje gegeten. Daar werden we erg koud dus maar weer snel aan de wandel.Onderweg eenfikse bui op ons kop, maar gelukkig hadden we de hoes voor de rugzakken er snel uit enmet de stromvaste pluop oefenen we zo alles weer om de ongemakken het hoofd te bieden.

De laatste km's werden zwaar en na 24 km in de benen en geen stop onderweg waren mijn voeten en Marja haar schouders aan rust toe. Een lekker warm bad hadden we wel verdiend deze dag.Of dat bad straks ook beschikbaar is, is zeer de vraag; ik denk dat we al blij mogen zijn met een warme douche

!

Op woensdag 22 februari om 9 uur naar Enkhuizenuiteraard, zoals we als schrale pelgrims nu haast gewend zijn, bij de Hema ontbijten en de dijk op naar het kruiend ijs bij de vuurtoren. Het hele IJsselmeer was nu ijsvrij maar gelukkig lag er nog een klein bergje met kruiend ijs, helemaal blij. Marja heeft haar schouderbanden van de rugzak anders ingesteldom gevoelige schouders te voorkomen het lijkt nu beter te gaan, het is een goed plan om proef te lopen met kilo's in de rugzak.

Afgelopen donderdag hebben wij bij de speciaalzaak oordoppen laten aanmeten. Als wij op de slaapzalen geen oog dicht doen door snurkers hebben wijhopelijkgeweldige oordoppen die onze nachtrust niet verstoren.

Vera heeft voor ons uit Egypte twee sleutelhangers meegenomen voor aan onze rugzak. Deze sleutelhangers methet 'goede oog' beschermen ons tegen het kwaad. Zo kunnen we veilig op pad, dat is weer mooi meegenomen

.

We blijven nog even trainen en kijken er naar uit, wel spannend man en (klein)kinderen blijven thuis maar ik zie het als een cadeau en ga er enorm van genieten!!!!

Groet Alie

Het komt steeds dichterbij!

Inmiddels zijn we weer een maand verder en hebben de training weer opgepakt. Niet dat we niets meer hebben gedaan, maar Alie was een paar weken uit de roulatie. Ze had een mankementje aan haar been en kon daarom enige tijd geen lange afstand lopen.

Het is de bedoeling dat we nog wel zo'n 150 km met rugzak in de benen krijgen zodat de rug, schouders en heupen tijdens de Santiagotocht niet gaan protesteren. Als onze voeten ook hun best doen om blarenvrij te bijven, zijn we helemaal blij

Afgelopen zaterdag hebben we in Utrecht in het museum Catherijne Convent de tentoonstelling 'Pelgrimstocht naar Santiago de Compostella door de eeuwen heen' bezocht. Het was een leuke en boeiende tentoonstelling met allerlei wetenswaardigheden over deze reis. Er was veel belangstelling en we hebben met mensen gesproken die de wandeling al hebben gemaakt of ook van plan zijn. Als je daar zo de verhalen hoort en de beelden zie, krijg je er steeds meer zin in.

Ook merken we nu ook dat de datum steeds dichterbij komt. Afspraken worden gemaakt in de tijd dat wer er niet zijn en dat is soms jammer, maar het is nu eenmal zo. Als je overal rekening mee moet houden, kun je immers nooit weg. Sophie krijgt op 3 april bijv. haar bachelor en ja daar wil je eigenlijk wel bij zijn........ Alie mist een deel van de zwangerschap van Jeanette en ook dat is niet leuk maar ze is er gelukkig weer alsde baby wordt geboren!!

We zijn bij'Beter Horen' langs geweest voor informatie over oordoppen. Uit alle verhalen die we horen

blijkt toch wel dat het echt noodzakelijk is omgoede oordoppen bij je hebben. In de slaapzalen die je soms met wel 100 man/vrouw !!! deelt, schijnen de snurkers het geluidsniveautot een aardigaantal decibel op te voeren en dan is het wel zo prettig als je dit geluid enigszins met oordoppen kunt temperen (als je tenminste een oog dicht wil doen). Dan gelijk maar een knijper op je neus want de 'lucht' schijnt ook soms de geur van een vuilnisbelt te overtreffen. Afijn we zien, horen en ruiken het allemaal wel, we laten het maar over ons heen komen en als je echt moe bent, slaap je wel. Zo niet, dan doen we onderweg wel een tukkie of slapen de andere nacht wel weer bij. Het moet toch gek gaan als er onderweg niet af en toe een comfortabel hotelletje is waar we een keer kunnen genieten van een lekker bed en een douche.

Groetjes

Marja

100 dagen !!

Het isnu 17 december 2011 en over precies 100 dagen vertrekken we richting Vezelay. De tijd vanafnu tot de datum van vertrek is netzo lang alsde tijd die we straks onderweg zijn. Je kunt hetje haast niet voorstellen hoe lang dat zal zijn...........

NuAlie's benen weer herstellende zijn na de spataderproblemenzijn wevanmorgen weer met frisse moed op pad gegaan. Vera ging gezelligmet ons mee!Om halfnegen gingen we van start en liepen vanaf Hoogkarspel richting Enkhuizen. Bij de Hemaevenlekker doorgewarmdmet een kop koffie/thee en natuurlijks iets lekkers erbij!Vanuit Enkhuizen via het Streekbos enhet Weelenpad weer terug naar Hoogkarspel en de ca. 20 km zaten weer in de benen. Het wasfris, maar heerlijk wandelweer ende spierenhebben weer hun best gedaan. De rugzak thuis gelaten,Alie zag het nog niet zitten omop haar gevoelige benenhet gewicht van de rugzak los te laten.Dat doen we dus de volgende keer maar weer.

Om alvast een beetje in de sfeer te komen heb ik gisteravond de film 'The Way' gekeken. Een prachtige film over een Amerikaanse arts die de 'camino' - zo noem je de pelgrimstocht - uit naam van zijn- tijdenszijn eerste dag op decamino - omgekomen zoon loopt. Erg ontroerend, maar ook humoristisch en met prachtig gefilmde beelden en muziek. Echt een aanrader dus. Het is jammer dat de film niet vertaald is in het Nederlands, maar de Engelse versie is toch goed te volgen.

De afgelopen weken ook twee boeken gelezen van Nederlanders die de tocht ook hebben gelopen. Erg leuk en je krijgt goede tips voor de reis.

Binnenkort gaan we de treinreis boeken en zo bereiden we de tocht verder voor.

Tot de volgende keer!!!

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

marja

Nog vier maanden te gaan

Nu de reis naar Santiago toch daadwerkelijk in zicht komt, hebben wij besloten een weblog bij te houden waarin wij ook kunnen berichten over de voorbereidingen etc.

Nog zo'n vier maanden te gaan en dan gaan we op 26 maart 2012 'echt' van start. Inmiddels zijn we gestart met de trainingen met rugzak en hebben we in oktober 6 dagen het Pelgrimspad in Nederland gelopen om alvast een beetje in de sfeer te komen. Het was wel wennen met die zware (ca. 10 kilo!) rugzak achterop. Het loopt toch heel anders dan met een licht buiktasje en een flesje water! We hadden de eerste dagen last van de schouders en Alie had blauwe plekken op haar heupen van de draagband. Ondanks deze ongemakken is het toch niet tegengevallen. We hebben elke dag tussen de 25 en 30 km gelopen en hebben dus al een flink aantal km's met rugzak in de benen. Ook tijdens de komende wandelingen in de buurt gaat de rugzak mee. We hebben 'm volgepropt met van alles en nog wat om aan de kilo's te komen en zij gaan dus gewoon mee als we bijv. een rondje Weelenpad oid gaan lopen. Ze kijken ons wel vreemd aan hoor, loop je in de verkaveling met een dikke rugzak op.......!!!
Het maakt ons niets uit, als het lijf maar went aan dit obstakel op je rug.
Vanaf nu ga ik regelmatig onze belevenissen op deze site plaatsen, zodat we ook gelijk een leuk herinneringsboek hebben voor 'later'. Jullie horen nog van ons!

(NB: Dit verhaal stond eerder in een ander weblog, maar deze site is overzichtelijker en zonder al te veel reclame. Vandaar dat ik het verhaal heb overgezet).